يوصين بها أو دَينٍ » ( سوره‌ى نساء ، آيه‌ى 12 ) پس زن و مرد در سهم‌الارث از تمامى ميراث يكسانند ، و اين استثناء در هر دو نصّ ، بسيار روشن است ، و چيز ديگرى از سهم‌الارث مرد نسبت به‌زن جدا نشده ، چنان‌كه مرد هم از كلّ ميراث زن ارث مىبرد . نكته‌ى قابل توجه اين است كه استثناى « مِن بعَد وصيّةٍ . . . أو دَينٍ » در چهار جاى قرآن تكرار شده و هرگز در اين موارد اشاره‌اى به‌جدا بودنِ اموال غيرمنقول و اعيانى از ميراث مرد نسبت به‌زن وجود ندارد ، كه اگر چنان استثنايى در كار بود لااقل يك‌بار در قرآن كريم ياد مىشد ، و از استثناى وصيت و دَين كه در جاهاى ديگر هم آمده كم مىشد . در اين‌جا نيز رواياتى بر خلاف قرآن به‌چشم مىخورد كه اضافه بر طرد نخستين آن‌ها به‌دليل مخالفت با قرآن ، از جهت تعارض بين خود اين روايات و نيز استدلالشان مردود است ؛ مانند اين‌كه : « چون زن با ازدواجش در اصلِ نسبِ مرد ( كه اصل پيوند نسبى است ) وارد نشده ، از اصلِ ميراث مرد كه زمين و اعيان است ارث نمىبرد » . با آن‌كه همين‌دليل درباره‌ى مرد نيز هست كه با ازدواجش ، داخل اصل نسب زن نشده ، پس اعيان ميراث هريك از اين دو با وجود يكى از آنان در انحصار ساير وارثان نسبى طبقه‌ى اول خواهد بود ، يا : « چون ممكن است زن پس از مرگ شوهرش ازدواج كند و با شوهر جديد در سهم‌الارث خانه ، مزاحم ساير وارثان شود ، از قسمت اعيانى ميراث مرد محروم است ! »